2019_CBS_01247 - Collegebeslissing betreffende de vraag om geen medicatie toe te dienen aan kinderen in de dagopvang Kwakkie door de begeleid(st)ers

Gelet op het koninklijk besluit nummer 78 van 10 november 1967 betreffende de uitoefening van de gezondheidszorgberoepen – strafrechtelijke aansprakelijkheid;

Gelet op het koninklijk besluit van 18 juni 1990 houdende vaststelling van de lijst van de technische verpleegkundige verstrekkingen en de lijst van de handelingen die door een arts aan beoefenaars van de verpleegkunde kunnen worden toevertrouwd, alsmede de wijze van uitvoering van die verstrekkingen en handelingen en de kwalificatievereisten waaraan de beoefenaars van de verpleegkunde moeten voldoen;

Gelet op de beslissing van de gemeenteraad van prefusiebestuur Knesselare van 25 juli 2018 betreffende de goedkeuring van het huishoudelijk reglement van de dagopvang Kwakkie;

Overwegende dat ouders af en toe aan de begeleid(st)ers vragen om medische zorgen toe te dienen (bijvoorbeeld antibiotica geven);

Overwegende dat het toedienen van medicatie buiten de bevoegdheid van het begeleidend (niet-medisch) personeel valt; dat medische handelingen (zoals toedienen van medicatie) enkel gesteld mogen worden door een arts of een verpleegkundige; dat een ambulancier niet gemachtigd is om medicatie toe te dienen; dat de begeleiding enkel in geval van een noodsituatie mag en moet tussenkomen en in geval van eerste hulp bij ongevallen; dat de begeleid(st)ers strafrechtelijk aansprakelijk kunnen gesteld worden wanneer er iets fout loopt (zoals een verkeerde dosering);

Overwegende dat er in het huishoudelijk reglement vermeld staat dat er geen medicatie wordt toegediend aan de kinderen; dat er enkel in uitzonderlijke gevallen hiervan afgeweken kan worden mits er een medisch voorschrift voorhanden is;

Overwegende dat veel scholen, initiatieven buitenschoolse kinderopvang en groepsopvangen weigeren van medicatie toe te dienen aan kinderen, tenzij in uitzonderlijke gevallen (orale of percutane toediening) waarbij een medisch attest en een geschreven verklaring van de ouders gevraagd wordt; dat in alle andere gevallen ondersteuning gevraagd wordt door thuisverpleegkundigen;

Overwegende dat Kind en Gezin een aantal algemene aanbevelingen geeft; dat deze stellen dat medicatie best zo veel mogelijk thuis wordt toegediend; dat heel wat middelen buiten de opvanguren gegeven kunnen worden; dat de arts gevraagd kan worden om geneesmiddelen voor te schrijven die buiten de opvanguren kunnen worden toegediend;

Overwegende dat zelfs met een medisch attest en een geschreven verklaring van de ouders de begeleiding niet strafrechtelijk ingedekt is;

Overwegende dat de begeleid(st)ers kunnen weigeren van medicatie toe te dienen, zonder dat dit gevolgen kan hebben voor hun tewerkstelling;

Overwegende dat de strafrechtelijke aansprakelijkheid van de bestuurders en/of leidinggevenden in vraag kan gesteld worden indien de begeleiding gedwongen wordt tot toediening van medicatie;

Overwegende dat de veiligheid van andere kinderen in de opvang niet gegarandeerd kan worden indien er medicatie aanwezig is in de locatie;

Overwegende dat anderzijds niet verwacht kan worden van ouders dat ze hun werk verlaten om de medicatie te komen toedienen;

Overwegende dat het toedienen van medicatie niet veel voorkomt; dat de kans op fouten geminimaliseerd kan worden door medicatie toe te dienen met twee begeleid(st)ers;

Overwegende dat ouders doorverwijzen naar een thuisverpleegkundige, waarvan de kosten  voor de ouders maximum één euro is en de rest terugbetaald wordt door de mutualiteit, een oplossing kan zijn waarbij tegemoet gekomen wordt aan de noden van jonge werkende ouders en aan de wetgeving;